Chiny przyjęły kalendarz gregoriański
w 1911 roku, po rewolucji i obaleniu
cesarstwa. Dziś obowiązuje w urzędach
państwowych i instytucjach, natomiast
wiele świąt, w tym właśnie Nowy Rok
i Święto Wiosny, jest obchodzonych według
tradycyjnego kalendarza księżycowego.
Chiński kalendarz sięga swoimi początkami
2637 roku p.n.e., kiedy to, jak mówi legenda,
cesarz Huang Di zapoczątkował jego
pierwszy cykl. Jest połączeniem kalendarza
słonecznego i księżycowego. Składa się
z sześćdziesięcioletnich cykli obejmujących pięć okresów po 12
lat, które są kombinacją dwunastu zodiakalnych zwierząt (agresywny
Szczur, pracowity Bawół, uśmiechnięty Tygrys, rozważny Zając,
wspaniały Smok, przebiegły Wąż, utalentowany Koń, delikatna
Koza, szczęśliwa Małpa, nadęty i dumny Kogut, wierny Pies, sumienna
Świnia) i pięciu żywiołów (Drzewo, Ogień, Ziemia, Metal,
Woda).
Legenda głosi, że tradycja
świętowania Nowego Roku
narodziła się na wsiach starożytnych Chin, kiedy wraz z przyjściem
wiosny mieszkańcy zawieszali czerwone szarfy, rzucali petardy,
palili bambus, bili w bębny i gongi, aby odstraszyć mityczną bestię
zwaną nian, polującą na ludzi w noc przed Nowym Rokiem.
Współcześnie słowo nian oznacza rok, a pojęciem guo nian określa
się celebrowanie okresu noworocznego.
2009 to rok BAWOŁU